بسوی ظهور

مهدویت از منظر قرآن و روایات

بسوی ظهور

مهدویت از منظر قرآن و روایات

بسوی ظهور

امیرالمومنین (ع): «هرکس در ذلّت فراگیری دانش ساعتی صبر نکند در ذلّت جهل تا ابد باقی خواهد ماند.».

زیباترین حدیث در مورد محبت امامان به شیعیان

چهارشنبه, ۱۰ آذر ۱۳۹۵، ۱۰:۰۵ ب.ظ

 أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنِی عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ أَبِی نَجْرَانَ‏ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الْحَسَنِ ع یَقُولُ‏ : مَنْ عَادَى شِیعَتَنَا فَقَدْ عَادَانَا وَ مَنْ وَالاهُمْ فَقَدْ وَالانَا لِأَنَّهُمْ مِنَّا خُلِقُوا مِنْ طِینَتِنَا مَنْ أَحَبَّهُمْ فَهُوَ مِنَّا

وَ مَنْ‏ أَبْغَضَهُمْ فَلَیْسَ مِنَّا شِیعَتُنَا یَنْظُرُونَ بِنُورِ اللَّهِ وَ یَتَقَلَّبُونَ فِی رَحْمَةِ اللَّهِ وَ یَفُوزُونَ بِکَرَامَةِ اللَّهِ مَا مِنْ أَحَدٍ مِنْ شِیعَتِنَا یَمْرَضُ إِلَّا مَرِضْنَا لِمَرَضِهِ وَ لَا اغْتَمَّ إِلَّا اغْتَمَمْنَا لِغَمِّهِ وَ لَا یَفْرَحُ إِلَّا فَرِحْنَا لِفَرَحِهِ وَ لَا یَغِیبُ عَنَّا أَحَدٌ مِنْ شِیعَتِنَا أَیْنَ کَانَ فِی شَرْقِ الْأَرْضِ أَوْ غَرْبِهَا وَ مَنْ تَرَکَ مِنْ شِیعَتِنَا دَیْناً فَهُوَ عَلَیْنَا وَ مَنْ تَرَکَ مِنْهُمْ مَالًا فَهُوَ لِوَرَثَتِهِ شِیعَتُنَا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ یَحُجُّونَ الْبَیْتَ الْحَرَامَ وَ یَصُومُونَ‏ شَهْرَ رَمَضَانَ وَ یُوَالُونَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یَتَبَرَّءُونَ مِنْ أَعْدَائِهِمْ [مِنْ أَعْدَائِنَا] أُولَئِکَ أَهْلُ الْإِیمَانِ وَ التُّقَى وَ أَهْلُ الْوَرَعِ وَ التَّقْوَى وَ مَنْ رَدَّ عَلَیْهِمْ فَقَدْ رَدَّ عَلَى اللَّهِ وَ مَنْ طَعَنَ عَلَیْهِمْ فَقَدْ طَعَنَ عَلَى اللَّهِ لِأَنَّهُمْ عِبَادُ اللَّهِ حَقّاً وَ أَوْلِیَاؤُهُ صِدْقاً وَ اللَّهِ إِنَّ أَحَدَهُمْ لَیَشْفَعُ فِی مِثْلِ رَبِیعَةَ وَ مُضَرَ فَیُشَفِّعُهُ اللَّهُ تَعَالَى فِیهِمْ لِکَرَامَتِهِ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ.[1]

پسر ابى نجران گفت: از امام رضا علیه السّلام شنیدم که فرمود:

هر کس با شیعیان ما دشمنى ورزد، با ما دشمنى ورزیده، و هر کس شیعیان ما را دوست بدارد، ما را دوست داشته، چون آنها از ما هستند و از سرشت ما خلق شده‏ اند.

هر کس آنان را دوست بدارد، از ماست، و هر کس آنها را دشمن بدارد، از ما نیست.

شیعیان ما به نور خدایى مى‏ نگرند و در رحمت خداوند غوطه‏ ورند و به کرامت الهى رستگارند.

هیچ یک از شیعیان ما مریض نمى ‏شود مگر این که ما به خاطر بیمارى او بیمار مى ‏شویم، و مغموم و اندوهگین نمى ‏شود مگر این که ما به خاطر غم و غصه‏ اش اندوهناک مى ‏شویم،

و شاد نمى ‏شود مگر این که ما به خاطر شادى ‏اش فرحناک مى ‏شویم.

هیچ یک از شیعیان ما، در هر کجا که باشد، چه در مشرق و چه در مغرب، از ما پنهان و غایب نیست.

هر کدام از آنها از دنیا برود و از خود قرضى بجا گذارد، اداى آن بر عهده ماست و اگر مالى از خود بجا گذارد، تعلّق به وارثانش دارد.

شیعیان ما کسانى هستند که نماز بر پا مى ‏دارند، زکات مى‏ دهند، حجّ خانه خدا را بجا مى‏ آورند،ماه رمضان روزه مى‏ گیرند، اهل بیت پیامبر را دوست مى ‏دارند و از دشمنان شان بیزارى مى‏ جویند. آنها اهل ایمان و تقوى و اهل ورع و پرهیزکاریند. هر کس  آنها را نپذیرد، خدا را نپذیرفته و هر کس به آنها طعنه زند و سرزنش شان نماید، خدا را سرزنش کرده، چون اینها بندگان حقیقى خداوند و اولیاى راستین او هستند.

به خدا سوگند، هر یک از آنها در جماعتى مثل قبیله ربیعه و مضر [که به زیادى نفرات در عرب مشهورند] شفاعت مى‏ کند و خداوند شفاعت او را در باره آنها مى ‏پذیرد و این، براى کرامتى است که اینان در پیشگاه خدا دارند.

*****

شخصی به نام رمیله می گوید: در زمان امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) سخت بیمار شدم تا آنکه روز جمعه قدری احساس سبکی کردم. با خود گفتم: بهتر از هر چیز این است که آبی بر روی خود بریزم و بروم پشت سر امیرالمؤمنین نماز بخوانم.

همین کار را کردم، آنگاه به مسجد رفتم. وقتی آن حضرت بالای منبر رفتند حال من دوباره سخت شد. وقتی امیرالمؤمنین از مسجد برگشتند و داخل دارالحکومه شدند، من هم همراه ایشان داخل شدم.

ایشان به من فرمودند: ای رمیله، دیدم به خودت می پیچیدی!

 عرض کردم: بلی. جریان بیماری خود را برای ایشان تعریف کردم و انگیزه حضور خود را در نماز بیان داشتم. ایشان فرمودند:

 یَا رُمَیْلَةُ مَا مِنْ مُؤْمِنٍ وَ لَا مُؤْمِنَةٍ یَمْرَضُ إِلَّا مَرِضْنَا لِمَرَضِهِ، وَ لَا یَحْزَنُ إِلَّا حَزِنَّا لِحُزْنِهِ، وَ لَا دَعَا إِلَّا أَمَّنَّا عَلَى دُعَائِهِ، وَ لَا شَکَا إِلَّا دَعَوْنَا لَهُ، فَقُلْتُ: یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ هَذَا لِمَنْ کَانَ مَعَکَ فِی هَذَا الْمِصْرِ فَمَنْ کَانَ فِی أَطْرَافِ الْأَرْضِ کَیْفَ یَکُونُ فِی هَذِهِ الْمَنْزِلَةِ؟ قَالَ: یَا رُمَیْلَةُ لَیْسَ بِغَائِبٍ عَنَّا مُؤْمِنٌ وَ لَا مُؤْمِنَةٌ فِی مَشَارِقِ الْأَرْضِ وَ مَغَارِبِهَا إِلَّا وَ هُوَ مَعَنَا وَ نَحْنُ مَعَهُ.

ای رمیله! هیچ مؤمنی بیمار نمی شود مگر اینکه ما هم به خاطر بیماری او بیمار می شویم، و غمگین نمی شود مگر اینکه ما هم در غم او غمگین می شویم، و هیچ دعایی نمی کند مگر آنکه به دعای او آمین می گوییم، و سکوت نمی کند مگر آنکه ما برایش دعا می کنیم.

عرض کردم: ای امیر مؤمنان، فدایت گردم؛ این گفته شما حتماً مربوط به کسانی است که در این شهر(کوفه) هستند،پس در مورد آن کسانی که در دیگر جاهای زمین هستند چطور؟

امام در جواب فرمودند: ای رمیله، هیچ مؤمنی در شرق و غرب زمین از ما پنهان نیست، مگر اینکه او همراه ماست و ما همراه او هستیم. [2]



[1] صفات الشیعة ؛ص3 ،

ابن بابویه، محمد بن على، صفات الشیعة - تهران، چاپ: اول، 1362ش.


[2] إرشاد القلوب إلى الصواب (للدیلمی) / ج‏2 / 282 / فی خبر رمیلة، و أنهم ع یمرضون لمرض شیعتهم و یحزنون لحزنهم .....  ص : 282

الهدایة الکبرى / 157 / الباب الثانی باب أمیر المؤمنین(علیه السلام)

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۵/۰۹/۱۰
علی مویدی

نظرات  (۱)

بسیار خوب 

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">