بسوی ظهور

مهدویت از منظر قرآن و روایات

بسوی ظهور

مهدویت از منظر قرآن و روایات

بسوی ظهور

امیرالمومنین (ع): «هرکس در ذلّت فراگیری دانش ساعتی صبر نکند در ذلّت جهل تا ابد باقی خواهد ماند.».


"قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِکُمْ سُنَنٌ فَسیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانْظُروا کَیْفَ کانَ عاقِبَةُ الْمُکَذِّبین"[1]

و سنن: جمع سنة است، و آن بمعنى روش و جریان امریست که روى ضابطه معیّن و تقدیر معلومى باشد[2]،  خداوند متعال میفرماید در امتهای گذشته قوانین ثابت و همیشگی از طرف ما جریان داشته و در امت اسلام هم جریان خواهد داشت و این سنت ها ،حاکم بر جامعه و تعیین کننده ی سرنوشت آنان است و سعادت و شقاوت دنیوی امتها بر اساس این سنتها رقم میخورد و سعادت امت اسلام در گرو شناسایی و کشف این قوانین الهی است.

 زیرا خداوند ربّ امت ها ست یعنی  مالک و تدبیر کننده حیات دنیوی آنها ست ، رزق ، رحمت و غضب الهی نسبت به امتها  بر اساس قابلیت ها و شایستگی ها و بر اساس نوع برخورد امتها با دین الهی ست ، خداوند با هیچ امتی قوم و خویشی ندارد ، و بسیار قانون گرا و منضبط است و در مدیریت عالم ، از سنتها و قوانینش تخطی نمیکند،هر امتی که زمینه ی رحمت الهی را فراهم کند رحمت ، و هر کس زمینه ی غضب الهی را فراهم کند غضب الهی شامل او می شود.

و از میان همه ی سنن الهی، سنت عذاب استیصالی را ذکر میکند پس فهمیده میشود که از همه ی سنن الهی اهمیت و نقش  بیشتری در سعادت و هدایت بشر  و دوری از شقاوت دارد :

أَ فَلَمْ یَهْدِ لَهُمْ کَمْ أَهْلَکْنا قَبْلَهُمْ مِنَ الْقُرُونِ یَمْشُونَ فی‏ مَساکِنِهِمْ إِنَّ فی‏ ذلِکَ لَآیاتٍ لِأُولِی النُّهى‏[3]

زیرا قریب به اتفاق امت های گذشته دچار شقاوت و هلاکت شدند و علت آن هم نادیده گرفتن و به تمسخر گرفتن سنت های الهی بخصوص سنت عذاب دنیوی بوده و در نتیجه دچار انحراف از عبودیت شدند و سنت عذاب در حقّ آنان عملی شد پس سعادت امت اسلام در گرو شناسایی این سنت و عبرت از آن نهفته است، لذا سزاوار ست مردم رنج و زحمت سفرهای طولانی را به جان بخرند تا از نزدیک جریان دائمی این سنت الهی را در امت های متعدد به چشم عبرت بین  نظاره کنند و آنقدر این مطلب اهمیت دارد که قرآن از 13 مرتبه ای که دستور به سیر و سفر در زمین داده ، 12 مرتبه اش مربوط به مشاهده ی این سنت الهی ست [4]و در مجموع ، 21مرتبه دستور به مشاهده ی عاقبت امتهای منحرف داده است، زیرا امت اسلام ، از شناخت این سنت ، به شناخت سایر سنن، نائل می شود.

     

از مشاهده ی هلاکت دسته جمعی ، پی به سنت عذاب الهی و دخالت خداوند در امور بشر و ربوبیت او و حاکمیت سنتهای الهی بر جوامع بشری پی ببرند. و عذاب، دلالت بر غضب، و غضب دلالت بر مخالفت اکثریت امت از پروردگار ، مخالفت دلالت بر وجود دین الهی و سنت دائمی هدایت بشر توسط انبیاء ، و لزوم اطاعت از دستورات رسولان الهی ، و بعثت انبیاء در امتها دلالت بر سنت انذار منحرفین به عذاب دنیوی  و سنت بشارت مومنان به استخلاف در زمین .

خداوند بخاطر بدیهی بودن این مطلب،  از پیامبر و مسلمانان درخواست می کند برای اینکه به یکسانی سنت هایش نسبت به همه ی امتها پی ببرند، از امتهای سابق مثل بنی اسراییل، سوال کنید که در صورت تبدیل و تغییر نعمت دین و انحراف و اختلاف درآن ، عذاب و عقاب شدید الهی تردید ناپذیر است [5]:

 «سَلْ بَنِی إِسْرائِیلَ کَمْ آتَیْناهُمْ مِنْ آیَةٍ بَیِّنَةٍ وَ مَنْ یُبَدِّلْ نِعْمَةَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُ فَإِنَّ اللَّهَ شَدِیدُ الْعِقابِ »[6]

لذا در سراسر قرآن ، مباحث تاریخی امت های سابق بیان شده و این بدین سبب است که امتها از جهات مختلف با هم تشابه دارند هم در اصل دین و هم اینکه قوانین و سنّت های الهی در مورد امت ها یکسان می باشد و این سنتها هرگز جنبه اختصاصی ندارد.

«فَإِنْ أَعْرَضُوا فَقُلْ أَنْذَرْتُکُمْ‏ صاعِقَةً مِثْلَ صاعِقَةِ عادٍ وَ ثَمُود»[7]

 

                                                                     

 و امت اسلام هم از این جهت با آنان تفاوتی ندارد و با مطالعه ی تاریخ امم سابق باید عبرت بگیرند و راه انحراف را در پیش نگیرند، و اگر امت اسلام امتیاز خاصی نسبت به آنان میداشت اینهمه داستان امتها در قرآن تکرار نمیشد و دیگر عبرت معنا نداشت.

 زیرا عبرت در جایی معنا دارد که تشابه در قوانین و سنتها خصوصا در مورد سنت مجازات باشد، و ما از مجازات گذشتگان در گذشته ،عبور کرده و برای تامین سعادت آینده خود، از عاقبت آنان درس بگیریم و دچار انحراف نشویم چرا که در این صورت مجازات قطعی ست، چرا که قرآن برای تمام امتها ،سنت ها و قوانین تخلف ناپذیر و یکسانی قائل است.



[1] آل عمران 137«پیش از شما، سنّت‏هایى وجود داشت (و هر قوم، طبق اعمال و صفات خود، سرنوشتهایى داشتند که شما نیز، همانند آن را دارید.) پس در روى زمین، گردش کنید و ببینید سرانجام تکذیب‏کنندگان (آیات خدا) چگونه بود؟!»

[2] التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج‏5، ص: 237

[3]طه، 128، «آیا براى هدایت آنان کافى نیست که بسیارى از نسلهاى پیشین را (که طغیان و فساد کردند) هلاک نمودیم، و اینها در مسکنهاى (ویران شده) آنان راه مى‏روند! مسلّماً در این امر، نشانه‏هاى روشنى براى خردمندان است‏».

[4] انعام،11-نمل،69 -روم،42-آل عمران،137-نحل،36-یوسف،109-حج،46-روم،9-فاطر،44-غافر،21و82-محمد،10

[5] ر.ک.ترجمه تفسیر المیزان، ج‏2، ص: 165

[6] بقره211،«از بنى اسرائیل بپرس: «چه اندازه نشانه ‏هاى روشن به آنها دادیم؟» و کسى که نعمت خدا را، پس از آن که به سراغش آمد، تبدیل کند (گرفتار عذاب شدید الهى خواهد شد) که خداوند شدید العقاب است.»

 [7] فصلت،13،«اگر آنها روى‏گردان شوند، بگو: من شما را از صاعقه‏اى همانند صاعقه عاد و ثمود مى‏ترسانم!»


نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">